
Was ik hier
Soms moet je verder
En vandaag is zo’n dag
Ik moet snel doorgaan
Ik moet aan de slag
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Soms moet je verder
En vandaag is zo’n dag
Ik moet snel doorgaan
Ik moet aan de slag

Laat het er maar zijn
Jouw pijn en het verdriet
De tranen in je ogen
Die anders niemand ziet

Laten we lopen
Zonder te praten
Tot de tijd
Ons woorden geeft

Ineengedoken
Een kras op je wang
Je zit er helemaal doorheen
Kapotgemaakt en bang

Ik schrijf mezelf door de herfst heen, als een wandelaar die zijn voetstappen toevertrouwt aan het ritselen van bladeren. Het seizoen omarmt mij met allerlei van vervagende kleuren, waar iedere vallende blad als een fluistering op de grond valt. Door…

Zonder woorden
Onze hoofden tegen elkaar
Ik houd mezelf sterk
Maar god wat is het zwaar

Ik wil je dichtbij
Nooit meer kwijt
Voor het leven
Voor Altijd

In een klein houten huisje
Aan de rand van het bos
Daar woonde al jaren
Een grijze oude vos

Soms is gewoon samen
Alles dat ik eigenlijk wil
Die knuffel en wat woorden
Alleen is maar zo stil