
Muur
Mijn muur MOET stuk
De tijd mag weer bestaan
Maar ergens van binnen
Kon ik het niet aan
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Mijn muur MOET stuk
De tijd mag weer bestaan
Maar ergens van binnen
Kon ik het niet aan

Ik ben een binnenvetter
Mijn gedachten zitten klem
Ik neem alles in mij op
Maar heb helaas geen stem

Mijn onzeker
De twijfel en het dwalen
De gedachten en het piekeren
Het bang om te verdwalen

Het leven voelt leeg
Je gedachten spreken
De hoop vervliegt
Je staat op breken

Mijn verdriet is zonder tranen
Want die tijd heb ik al lang gehad
Maar toch zijn het die tranen
Waar ik nog altijd naar verlang

Ik heb in mijn leven
Al veel mooie mensen ontmoet
En jij bent er een van
Onthoud dat goed

Ik wil verdwalen
Gewoon even kwijt
Ontsnappen aan chaos
Weg van de tijd

Daar stond ik dan
Met mijn breekbaar op zak
Aan de grond genageld
Bang dat het brak

Ik weet dat het eng is
Je bang bent voor wat komt
En dat waar jij doorheen ging
Je heeft afgestompt