
Uitgeblust
Ik zoek naar stilte
In mijn verlangen naar rust
Omdat ik niet meer kan
Ik voel mij uitgeblust
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Ik zoek naar stilte
In mijn verlangen naar rust
Omdat ik niet meer kan
Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven
Ben ik al lang niet meer compleet
Het is hoe het soms loopt
En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn
Alle woorden vallen
Er valt niet te dichten
Zonder te verknallen

Ik wil stralen vandaag
De zonnestralen pakken
Op de wolken dansen
Zonder erdoor te zakken

Hoe je nooit thuiskwam
Hoe je achterbleef in de nacht
Hoe je de nacht is ontnomen
En alles kleurde zwart

Hoe ik je zien mag
Uren naar je wil kijken
En als jij dan terugkijkt
Ik nooit meer wil wijken

Ik ben verre van perfect
Misschien zelfs wat stuk
Ik doe veel dingen fout
En soms is alles ruk

Kijk mij eens aan
Zit gewoon even stil
Stop met dat wiebelen
Is dit hoe jij het wil

Mijn chronische pijn
Is een slechte artiest
Hij zingt uit de maat
Raast en briest