
Mijn wereld
Mijn wereld bestaat niet meer
Wat ik had is veranderd in kwijt
Verloren staar ik naar het puin
Maar kan niet terug in de tijd
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Mijn wereld bestaat niet meer
Wat ik had is veranderd in kwijt
Verloren staar ik naar het puin
Maar kan niet terug in de tijd

Ik houd mijn ogen gesloten
Maar voel de tranen branden
Hoe kon het zover komen
Hoe kon ik hier belanden

Ik weet van het duister
Hoe je verlangt naar geluk
Simpelweg, wat beter
En niet langer stuk

Het leven voelt leeg
Je gedachten spreken
De hoop vervliegt
Je staat op breken

Dichtbij opgeven
Gaven woorden mij kracht
Ik begon te winnen
Onverwacht

Ik zoek naar stilte
In mijn verlangen naar rust
Omdat ik niet meer kan
Ik voel mij uitgeblust

Door de jaren van het leven
Ben ik al lang niet meer compleet
Het is hoe het soms loopt
En dan van binnen aan mij vreet

Mijn hoofd doet pijn
Alle woorden vallen
Er valt niet te dichten
Zonder te verknallen

Ik wil stralen vandaag
De zonnestralen pakken
Op de wolken dansen
Zonder erdoor te zakken