Ik ontdekte dat dichten mij helpt.
In mijn zoektocht naar helpende gedachten raakte ik verstrikt, totdat ik ze begon te verwoorden in geschreven gedichten.
Wander de Bode
Hoi, fijn dat je er bent. Op deze plek lees je mijn verhaal—een verhaal dat voor velen herkenbaar zal zijn, maar waar we nog steeds veel te weinig over praten. Mijn leven vraagt soms het uiterste van me. Ik heb te maken met depressieve gevoelens, chronische pijn en autisme, en die combinatie maakt de dagen soms behoorlijk zwaar. Door mijn ervaringen hier te delen, hoop ik dat de drempel om over dit soort onderwerpen te beginnen iets lager wordt.
Mijn weg naar de poëzie was eigenlijk een toevalstreffer. Ik had nooit de ambitie om dichter te worden, maar tijdens een periode van beeldende therapie merkte ik dat ik woorden nodig had om mezelf te begrijpen. Daar ontdekte ik hoe krachtig taal kan zijn als de rest even te veel wordt. Schrijven werd al snel mijn belangrijkste uitlaatklep; het was de enige manier waarop ik echt even adem kon halen en alles wat er in mijn hoofd gebeurde een plek kon geven.
Inmiddels is schrijven voor mij onmisbaar. Het helpt me om diepe, ingewikkelde gevoelens te vangen waar ik in het gewone leven de woorden niet voor kan vinden. Soms lijken dingen onbeschrijfelijk of onbereikbaar, maar op papier lukt het me om ze tastbaar te maken. Voor mij is een gedicht niet zomaar een tekst, maar een manier om de wirwar van emoties eindelijk een vorm te geven en mijn eigen weg te vinden in alles wat ik meemaak.
Door poëzie kan ik het onzichtbare zichtbaar maken. En dat is het wonder dat ik met iedereen die het lezen wil mag delen. Laat mij je de woorden geven die je zelf nog niet kunt vinden.
Verwoord.
