Schrijver van poëzie dat raakt.
Het blijft bijzonder dat er inmiddels twee prachtige dichtbundels op mijn naam staan. Met deze bundels geef ik woorden, erkenning en herkenning aan iedereen die dit op dit moment nodig heeft.
Poëzie dat maakt.
Mijn wereld bestaat niet meer Wat ik had is veranderd in kwijt Verloren staar ik naar het puin Maar kan niet terug in de tijd
Ik houd mijn ogen gesloten Maar voel de tranen branden Hoe kon het zover komen Hoe kon ik hier belanden
Ik weet van het duister Hoe je verlangt naar geluk Simpelweg, wat beter En niet langer stuk
Het leven voelt leeg Je gedachten spreken De hoop vervliegt Je staat op breken
Ik zoek naar stilte In mijn verlangen naar rust Omdat ik niet meer kan Ik voel mij uitgeblust
Poëzie dat blinkt.
Poëzie dat spreekt.
Jij hoeft nooit te zeggen Wat het leven met je doet Ik zie het in jouw ogen En begrijp het al te goed
Hoe ik vliegensvlug Mezelf tegenkwam Omdat ik veel te snel De benen nam
Ik zie de trots in jouw ogen Jouw geweldig mooie lach En hoor jouw wijze woorden Het liefst de hele dag
Hoe ik aan je denk Al is het maar heel even En ik je op die momenten Een knuffel wil geven
Een hart onder de riem Vaak uit onverwachte hoek En net op het juiste moment Dat je dacht, het is zoek
Mijn armen om je schouders Mijn wang tegen die van jou Als dat je nu kon troosten Ben ik het die dat begrijpen zou