
Gedacht
Vaak denk ik voor een ander
Doe ik dingen omdat ik dacht
Dat een ander in gedachten
Iets van mij verwacht
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Vaak denk ik voor een ander
Doe ik dingen omdat ik dacht
Dat een ander in gedachten
Iets van mij verwacht

Soms wil je gewoon horen
Wat de ander juist niet zegt
De woorden die vergeten worden
Al zijn ze juist terecht

Mijn wereld bestaat niet meer
Wat ik had is veranderd in kwijt
Verloren staar ik naar het puin
Maar kan niet terug in de tijd

Ik houd mijn ogen gesloten
Maar voel de tranen branden
Hoe kon het zover komen
Hoe kon ik hier belanden

Ik vocht mezelf naar beter
Voelde schaamte en verdriet
De gedachten dat ik faalde
Zelfs al deed ik dat vaak niet

Ik ben inmiddels
Om autisme gaan geven
Het is nu eenmaal
Een deel van mijn leven

Soms is juist het loslaten
Waaraan je blijft vastklampen
Onophoudend en verstikkend
Tot zelfs tranen verdampen

Achter de wolken
Daar schijnt de zon
Soms droom ik
Dat ik er kijken kon

Nu ik van mijn autisme weet
Begrijp ik ook mijn altijd pijn
Dat het voelen bij mij anders gaat
Dit blijft en voor altijd zo zal zijn