Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt
De vraag “Wat als?” is voor de meeste mensen een filosofische gedachte over de toekomst. Voor mij is het mijn dagelijkse realiteit. Wat als je leven nooit meer normaal zal zijn? Wat als mijn lichaam nooit meer pijnvrij zal zijn?…
Vaak denk ik voor een ander
Doe ik dingen omdat ik dacht
Dat een ander in gedachten
Iets van mij verwacht
Soms wil je gewoon horen
Wat de ander juist niet zegt
De woorden die vergeten worden
Al zijn ze juist terecht
Mijn wereld bestaat niet meer
Wat ik had is veranderd in kwijt
Verloren staar ik naar het puin
Maar kan niet terug in de tijd
Ik houd mijn ogen gesloten
Maar voel de tranen branden
Hoe kon het zover komen
Hoe kon ik hier belanden
Ik vocht mezelf naar beter
Voelde schaamte en verdriet
De gedachten dat ik faalde
Zelfs al deed ik dat vaak niet
Ik ben inmiddels
Om autisme gaan geven
Het is nu eenmaal
Een deel van mijn leven
Soms is juist het loslaten
Waaraan je blijft vastklampen
Onophoudend en verstikkend
Tot zelfs tranen verdampen
Achter de wolken
Daar schijnt de zon
Soms droom ik
Dat ik er kijken kon