
Hoe …
Hoe je nooit thuiskwam
Hoe je achterbleef in de nacht
Hoe je de nacht is ontnomen
En alles kleurde zwart
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Hoe je nooit thuiskwam
Hoe je achterbleef in de nacht
Hoe je de nacht is ontnomen
En alles kleurde zwart

Hoe ik je zien mag
Uren naar je wil kijken
En als jij dan terugkijkt
Ik nooit meer wil wijken

Ik ben verre van perfect
Misschien zelfs wat stuk
Ik doe veel dingen fout
En soms is alles ruk

Kijk mij eens aan
Zit gewoon even stil
Stop met dat wiebelen
Is dit hoe jij het wil

Mijn chronische pijn
Is een slechte artiest
Hij zingt uit de maat
Raast en briest

Soms moet je verder
En vandaag is zo’n dag
Ik moet snel doorgaan
Ik moet aan de slag

Laat het er maar zijn
Jouw pijn en het verdriet
De tranen in je ogen
Die anders niemand ziet

Laten we lopen
Zonder te praten
Tot de tijd
Ons woorden geeft

Ineengedoken
Een kras op je wang
Je zit er helemaal doorheen
Kapotgemaakt en bang