
Mijn compleet en ik
Mijn compleet en ik
Zijn nooit meer verbonden
Omdat ik een klein deel
Nog niet heb gevonden
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Mijn compleet en ik
Zijn nooit meer verbonden
Omdat ik een klein deel
Nog niet heb gevonden

Hoe iedereen een mening zaait
Zonder het met dialoog te besproeien
En dan hun gelijk willen oogsten
Dat maar niet groot kon groeien

Ik vang mijn gedachten
In woorden en in beeld
En hoop als ik ze schrijf
Het mijn wonden heelt

Ik gun je zoveel moois
Een leven vol geluk
Het niet langer ziek
En nooit meer stuk

Zoals jij kan lachen
Dwars door jouw leed
Het zeer trotseert
Dat aan je vreet

Jij maakt mij anders
Soms een tikkie raar
En dan zeg jij steeds
Ik ben het maar

Ik keek je in de ogen
En jij in die van mij
Het was de stilte
Die sprak en zei

Ik vond een stukje geluk
Tussen de chaos van mijn leven
En dat was jij, jij voor mij
Die mij dat gevoel kon geven

Je bent het waard
En mooi zoals je bent
Dat kan ik weten
Omdat ik je echt ken