
De stappen steeds zwaarder
De stappen steeds zwaarder
Het langzaam slijten van de tijd
Tot het niet meer lukken wil
En wat je dragen kon is kwijt
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

De stappen steeds zwaarder
Het langzaam slijten van de tijd
Tot het niet meer lukken wil
En wat je dragen kon is kwijt

Ik ben niet bang voor je woorden
Des te meer voor jouw stil
Waarin geen woord bestaat
Voor wat je zeggen wil

Vlak voor de finish
Geef ik het echt op
Het is gewoon niet anders
Dan dat ik stop

Vandaag wil ik alles
Meedoen en meer
Springen en gek doen
Dwars door mijn zeer

Als woorden ontbreken
In de diepte van rouw
Laat mij je dan vertellen
Dat ik er ben voor jou

Ik laat mezelf toe
En kom steeds dichterbij
Het gevoel van soms anders
En ingewikkeld zijn

Soms heb je troost nodig
Maar lukt vinden niet
Omdat je door de chaos
De tekenen niet ziet

Kansen zien
Is durven dromen
Ergens voor vechten
En dichtbij komen

Er is een plek, mijn plek
Waar wolken mogen zijn
Regen mag bestaan
En ik loskom van de pijn