
Een leven vol geluk
Een leven vol geluk
Fratsen en gedoe
Soms heel of juist stuk
Opgewekt of moe
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Een leven vol geluk
Fratsen en gedoe
Soms heel of juist stuk
Opgewekt of moe

Hoe kun je zo sterk zijn
Het dapper stoer dragen
Terwijl ik jouw ziek weet
En over de zware dagen

Ik kan het alleen
Dacht ik al de tijd
Maar toch verloor ik
In mijn strijd

Vast in mijn leven
Vast in mijn verdriet
Vast in mijn gestuntel
Vast in mijn nooit niet

Morgen wil ik heel zijn
Maar de morgen ging voorbij
Nog altijd stuk en gebroken
En allerminst blij

Mag ik wat verdriet van jou
Jij draagt het zo alleen
Gewoon even wat minder
En daar samen dan doorheen

Beloof mij te begrijpen
Dat ik soms niet weet
Waarom mijn altijd pijn
Aan mijn leven vreet

Hoeveel kun je houden
Van een leven met stuk
Het gebrek aan geloof
En geen sprankje geluk

Mijn leven is zo anders
Dan hoe het hoort te zijn
Ooit voelde ik mij groot
Maar nu veel te klein