
Ik heb veel gedachten
Ik heb veel gedachten
En voorbij laten gaan
In alle stilte gewacht
Zonder stil te staan
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Ik heb veel gedachten
En voorbij laten gaan
In alle stilte gewacht
Zonder stil te staan

Als het groot klein is
En klein veel te groot
Hoe maak je dan ruimte
Terwijl je deuren sloot

Als ik het echt kon
Had ik al opgegeven
Maar ik heb te veel
Om voor te leven

Een hoofd vol woorden
En ik moet er iets mee
Langzaam verdrink ik
Zo in die woorden zee

Kon ik maar heel zijn
Niet langer door stuk
Mijn weg weer vinden
Door weg uit druk

De pijn in mijn ogen
Het verdriet in mijn ziel
De kracht die ik verloor
De keren dat ik viel

Bij elke stap die ik zet
Voel ik steeds wat meer
En tegelijkertijd minder
Dan de vorige keer

Ik dacht dat het over ging
Zou zijn voor heel even
Maar nu weet ik wel beter
Is dit gewoon mijn leven

Ik schrijf over het leven
Mijn pijn en mijn kwijt
Wat het met mij doet
Hoe ik brak door de tijd