Mag ik wat verdriet
Mag ik wat verdriet van jou
Jij draagt het zo alleen
Gewoon even wat minder
En daar samen dan doorheen
Wander de Bode
Poëzie dat raakt
Wander de Bode
Poëzie dat raakt
Beloof mij te begrijpen
Beloof mij te begrijpen
Dat ik soms niet weet
Waarom mijn altijd pijn
Aan mijn leven vreet
Hoeveel kun je houden
Hoeveel kun je houden
Van een leven met stuk
Het gebrek aan geloof
En geen sprankje geluk
Mijn leven is zo anders
Mijn leven is zo anders
Dan hoe het hoort te zijn
Ooit voelde ik mij groot
Maar nu veel te klein
Als een rode draad
Als een rode draad
Dwars door mijn leven
Probeer ik elke dag
Wat goede zin te geven
Het moet lukken
Het moet lukken
Maar het lukte niet
Ik mis wat heel was
Verdrink in verdriet
Dat het zeer doet
Dat het zeer doet
Ik weet het en voel
Maar hoe weet ik
Wat mijn lijf bedoel
Ik moet hollen
Ik moet hollen
Rennen en gaan
Altijd maar door
De tijd verslaan
Ik kijk in de spiegel
Ik kijk in de spiegel
Daar zie ik mijn niet mooi
De verborgen tranen
De ellende en teringzooi