Ik draag mijn pijn
Ik draag mijn pijn
Elke dag hetzelfde lied
De steken en het beurs
En het starre verdriet
Wander de Bode
Poëzie dat raakt
Wander de Bode
Poëzie dat raakt
De stilte vangen
De stilte
Die ik niet kan vangen
Het klinkt elke dag
In mijn gedachten
Kun je geloven
Kun je geloven
Snappen en begrijpen
Hoe mijn pijn elke keer
Zijn tanden weet te slijpen
Breek mij maar
Breek mij maar
Breek mij, stomme pijn
Ik zal elke keer vechten
Om weer mezelf te zijn
Een leven vol geluk
Een leven vol geluk
Fratsen en gedoe
Soms heel of juist stuk
Opgewekt of moe
Hoe kun je zo sterk zijn
Hoe kun je zo sterk zijn
Het dapper stoer dragen
Terwijl ik jouw ziek weet
En over de zware dagen
Ik kan het alleen
Ik kan het alleen
Dacht ik al de tijd
Maar toch verloor ik
In mijn strijd
Vast in mijn leven
Vast in mijn leven
Vast in mijn verdriet
Vast in mijn gestuntel
Vast in mijn nooit niet
Morgen wil ik heel zijn
Morgen wil ik heel zijn
Maar de morgen ging voorbij
Nog altijd stuk en gebroken
En allerminst blij