
Kon ik maar heel zijn
Kon ik maar heel zijn
Niet langer door stuk
Mijn weg weer vinden
Door weg uit druk
Poëzie dat raakt
Poëzie dat raakt

Kon ik maar heel zijn
Niet langer door stuk
Mijn weg weer vinden
Door weg uit druk

De pijn in mijn ogen
Het verdriet in mijn ziel
De kracht die ik verloor
De keren dat ik viel

Bij elke stap die ik zet
Voel ik steeds wat meer
En tegelijkertijd minder
Dan de vorige keer

Ik dacht dat het over ging
Zou zijn voor heel even
Maar nu weet ik wel beter
Is dit gewoon mijn leven

Ik schrijf over het leven
Mijn pijn en mijn kwijt
Wat het met mij doet
Hoe ik brak door de tijd

Mijn leven is een chaos
Noem het maar een zooi
En soms gaat het prima
Maar nooit is het mooi

Ik weet de macht van pijn
Hoe het voelt en wat het doet
Dat het toeslaat in je zwak
En aanwezig is in goed

Gegrepen door een pijn
Die ik nooit echt begreep
Ondanks dat ik mijn pijn
Overal mee naartoe sleep

Als ik kon dansen
Dan deed ik dat
Maar helaas
Heb ik nog nooit