Hoe kun je zo sterk zijn
Hoe kun je zo sterk zijn
Het dapper stoer dragen
Terwijl ik jouw ziek weet
En over de zware dagen
Wander de Bode
Poëzie dat raakt
Wander de Bode
Poëzie dat raakt
Ik kan het alleen
Ik kan het alleen
Dacht ik al de tijd
Maar toch verloor ik
In mijn strijd
Vast in mijn leven
Vast in mijn leven
Vast in mijn verdriet
Vast in mijn gestuntel
Vast in mijn nooit niet
Morgen wil ik heel zijn
Morgen wil ik heel zijn
Maar de morgen ging voorbij
Nog altijd stuk en gebroken
En allerminst blij
Mag ik wat verdriet
Mag ik wat verdriet van jou
Jij draagt het zo alleen
Gewoon even wat minder
En daar samen dan doorheen
Beloof mij te begrijpen
Beloof mij te begrijpen
Dat ik soms niet weet
Waarom mijn altijd pijn
Aan mijn leven vreet
Hoeveel kun je houden
Hoeveel kun je houden
Van een leven met stuk
Het gebrek aan geloof
En geen sprankje geluk
Mijn leven is zo anders
Mijn leven is zo anders
Dan hoe het hoort te zijn
Ooit voelde ik mij groot
Maar nu veel te klein
Als een rode draad
Als een rode draad
Dwars door mijn leven
Probeer ik elke dag
Wat goede zin te geven